Tips & tricks om je medicatie trouw te nemen

Het is dit jaar tien jaar geleden dat ik voor het eerst medicatie innam voor psychische problemen. Sindsdien heb ik elke dag een vijf à tiental pillen ingenomen. Ik weet het, het klinkt moeilijk om dit allemaal te onthouden en correct in te nemen. Daarom verzamelde ik wat tips&tricks naar medicatietrouw toe. Want hoewel velen ‘tegen medicatie’ en ‘die chemische rommel’ zijn, heb ik echt het gevoel dat het voor mij een grote hulp is.

  • Gebruik een dispenser

Sinds enkele jaren gebruik ik een doosje waarin ik mijn medicatie voor een hele week klaarmaak. Elke zondag zoek ik een moment waarop ik me goed kan concentreren, en maak ik mijn pillen voor een week klaar. Zo hoef ik ’s ochtends niet meer te denken: ‘wat moet ik nu nemen?’

En mijn therapietrouw is ook beter geworden. Want toen ik vroeger met mijn slaperig hoofd in mijn medicijnenbak graaide, dan ging ik weleens een pilletje vergeten. Nu vergeet ik eigenlijk nooit meer mijn medicijnen. Ik neem elke zondag mijn pillendoosje en medicatielijst bij de hand, en ga aan de slag. En dan ben ik een week op mijn gemak.

Een pillen-dispenser vind je bij de apotheek, en is helemaal niet zo duur.

blog dispenser

  • Gebruik een app die je kan helpen

Natuurlijk is het niet omdat de pillen klaargemaakt zijn, dat ze daarom al ingenomen zijn. Een hele handige hulp hierbij is ‘Loop’, een habit tracker. Ik heb deze app gratis gedownload via mijn Android-smartphone. Je geeft de zaken in die je elke dag moet doen, en Loop stuurt je een herinnering op de smartphone. Op het uur dat jij dit wenst. Zo kan ik elke dag afvinken of ik mijn medicatie al dan niet genomen heb. Een grote hulp.

unnamed

  • Neem een reservedoosje mee

Toen ik als kind op zomerkamp ging, nam ik van alles zaken ‘in reserve’ mee. Ik ging bij wijze van spreken zelfs een reserve tandenborstel meenemen op kamp. Maar onlangs besefte ik dat mijn ‘reserve-drang’ soms handig is. Je kent het wel: je overslapen, vlug je hoofd onder de kraan houden, wat kleren aantrekken. En snel naar het station vertrekken om de trein nog te halen. Dan zit je in een treincoupé uit te blazen en besef je: ‘ik ben mijn medicatie vergeten’.

Daarom neem ik altijd een klein potje met mijn medicatie mee. Omdat iedereen weleens gehaast kan zijn, en dingen kan vergeten.

  • Zo weinig mogelijk giften

Nu heb ik twee momenten per dag waarop ik medicatie moet nemen. Vroeger waren het er vier. Ik heb in samenspraak met de arts beslist om zoveel mogelijk van mijn medicatie ‘samen’ te nemen. Vier medicatiegiften per dag is veel, en doet je ook sneller vergeten. Je moet tenslotte meer onthouden. Daarom hebben we het nu zoveel mogelijk samen ‘gegooid’. En sindsdien neem ik enkel ’s ochtends en voor slapen medicatie. Informeer wel eerst bij de arts of dit haalbaar is.

Ik hoop dat ik jullie hierbij wat tips heb kunnen geven. Het is helemaal niet gemakkelijk om dagelijks aan die medicatie te denken. Maar veel kleine zaken kunnen helpen.

Liefs

Julie

 

Hoe bijziendheid handig kan zijn bij psychose

Ik ben hoog bijziend. Sinds mijn elfde. Ik stal moeders bril om ’s zomers naar de zoveelste heruitzendingen van FC De Kampioenen te kijken. Je weet wel, dat programma dat je in de basisschool nog graag ziet. Daarna gaan de meesten het net als ik een flauwe bedoening vinden.

September kwam eraan en ik kon het schoolbord niet lezen. De juf schreef in mijn schoolagenda dat ik naar de oogarts moest. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging naar ‘de oogmeester’, zoals wij dat in West-Vlaanderen noemen. En ik kreeg een bril opgemeten. En trots dat ik was. Wat voelde ik me stoer.

De overgang naar het secundair onderwijs kwam er noodgedwongen aan. Een bril was plots niet meer cool. De bijziendheid werd ook steeds erger en ik had steeds zwaardere brilglazen nodig.

Op mijn zestiende kwamen de eerste tekenen van een psychotische stoornis. Eens de psychose volledig was doorgebroken, had ik een brilsterkte van -8 ontwikkeld. En dan ontdekte ik een truc die me nog heel veel zou helpen.

Ik ging mijn bril afzetten bij vermoedens van visuele hallucinaties. Als ik dingen zag die er niet waren, dan zette ik mijn bril af. En dat hielp.

Want zonder bril wordt alles wazig. Behalve de zaken die ik door hallucinaties zie, deze blijven scherp. En zo kon ik mezelf in de mate van het mogelijke geruststellen dat de hallucinaties niet echt waren.

Een Nobelprijs zal ik er vast niet voor krijgen. Maar ik hoop wel dat ik mensen met een psychotische kwetsbaarheid én bijziendheid kan helpen door middel van ‘de truc met de bril’.

Want als je je bril afzet en het blijft scherp, dan is het niet ‘echt’.

En zo heeft bijziend zijn ook voordelen.