Spannend, een eerste blogbericht

Een eerste blogbericht, spannend. Maar hier gaan we.

Mijn naam is Julie, ik ben vijfentwintig jaar, gehuwd, en woon in het wondermooie Brugge. Zo’n tien jaar lang verwondde ik mezelf. Dit door een samengaan van complex trauma en een psychotische kwetsbaarheid. Dit alles kwam tot uiting toen ik een puber was. Ik verwondde mezelf voor het eerst toen ik dertien was. En op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen in een kinderpsychiatrische afdeling. Vanaf toen ging mijn leven er volledig anders uitzien.

Opname na opname volgde. De één al wat meer helpend dan de ander. Na heel wat psychotische opstoten en posttraumatische stress kreeg ik mijn leven uiteindelijk langzaam aan terug op de rails. Toch werd niets nog zoals het is geweest. En gelukkig maar. Ik zou nooit meer willen worden zoals ik voor mijn vijftiende, voor mijn eerste opname, was. Ik ben zo blij dat ik zoveel ben gegroeid, en een eigen identiteit kon gaan uitbouwen. Een identiteit die meer is dan trauma, meer dan psychose, meer dan zelfverwonding.

Toch blijf ik een kwetsbaarheid hebben. En toch moet ik mijn grenzen nog goed bewaken, zodat ik mezelf niet voorbijloop. Zeker omdat er op mijn negentiende ook clusterhoofdpijn gediagnosticeerd is, wat het extra complex maakt. Maar ik ga verder met mijn leven, elke dag opnieuw. Ik probeer te leven met mijn kwetsbaarheid, en vooral met mijn kracht.

Ik ben meer dan psychose, meer dan trauma, meer dan de zelfverwonding en littekens. En dit laat ik jullie graag zien via deze blog.

Welkom!