Als het het voor de aandacht doet

‘Je doet het puur voor de aandacht’, zei de verpleegkundige nadat ik me aan haar bureau aanmeldde met een vrij lelijke wond die gehecht moest worden. ‘Zelfverwonding is aanstellerij en aandachtszoekerij’. Dat ik onder mijn kledij nog tientallen wonden had die ik niet liet zien, dat wist ze niet. Want ik was bang om alweer dergelijke reacties te krijgen. Julie die teveel aandacht nodig heeft. Dus ik zweeg. Ik wilde niet als aandachtszoeker gezien worden. De wonden onder mijn kledij genazen uiteindelijk wel. De littekens doen me er nog dagelijks aan herinneren. Aan het niet durven hulp zoeken.

‘Ze is depressief voor de aandacht, dan hoeft ze niet naar school te komen. En ze heeft altijd vakantie’. Geloof me. Om en bij de drie jaar niet naar school gaan, dat wil echt niemand. Ik ben op mijn achttiende nog moeten herbeginnen met het vierde middelbaar omdat ik jaar na jaar amper op school was geweest. Om van de leerachterstand te zwijgen. Een imparfait en de oppervlakte van een parallellogram zijn niet direct onderwerpen waar je mee bezig bent in psychiatrie. Als elke dag overleven is dan ben je je er niet van bewust dat je je schoolse kennis geleidelijk aan verliest. Net als sociale contacten, hobby’s, enzovoort. Daarnaast werden ook mijn manische en psychotische opstoten als iets van aandachtszoekerij gezien door vele mensen in mijn dichtere of verdere omgeving. Net als mijn chronische pijnklachten. Ik was er me pijnlijk van bewust dat zelfs op het vroeger zo veilige internaat werd gezegd: ‘wees eens eerlijk tegen jezelf’. Alsof ik mijn chronische pijn gebruikte om gezien te worden. Iedere keer dacht ik ‘walk a mile in my shoes’. Maar ik was veertien en zweeg. Want ik wou niet als aandachtszoeker bestempeld worden.

Los daarvan probeer ik me al een tijdje te bedenken waarvan dit komt, de verwijten en vooroordelen als het over onderwerpen als ‘aandacht zoeken’ gaat. Want wat is dat dan, teveel aandacht willen. En vanaf wanneer is het dan echt teveel? Zelf heb ik oprecht nog niet één iemand ontmoet die duidelijk gedrag stelde met het idee om even aandacht te gaan zoeken. En zelfs als dit zo was, is dat dan niet ook een probleem op zich in plaats van iets om voor verweten te worden?

Aan iedereen die dit leest en die misschien stiekem weleens denkt dat een psychische kwetsbaarheid er is als iets ‘om gezien te worden’, ik moet jullie teleurstellen. Een psychische aandoening is een dagelijks en vaak loodzwaar gevecht. Een gevecht om alleen al de dagen door te komen. Herstel is een woelig en oneffen pad waar je vaak helemaal onderuit gaat. En als er dan ook maar iemand is die het nodig vindt om te zeggen dat het voor de aandacht is. Dan denk ik: neem het eens een paar dagen over. Dan spreken we opnieuw.

2 reacties

  1. vlinderdromen schreef:

    Helaas is dit enorm herkenbaar. Maar ze beseffen niet dat je er niet voor kiest om je slecht te voelen of pijn te hebben. Het overkomt je en het is een dagelijkse, zware strijd.

    Like

  2. Chris Boerjan schreef:

    Weer eens ‘to the point’. We zijn anno 2022 en nog steeds is er zoveel onbegrip, terwijl je mensen elke dag hun ‘Struggle for life’ ziet voeren. Pijnlijk te zien en hoe machteloos ben je als ‘omarmen’.

    Like

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s