Voor als je moet zakken

De eerste september komt eraan. Boeken worden naarstig gekaft, schoenen opgeblonken, haren geknipt. Zolang we maar piekfijn zijn voor de traditionele foto, het schoolgaande kroost aan de voordeur. Schooltas klampachtig vasthouden, als een anker. Nu kan het nog. Sommigen van die kinderen aan de voordeur weten exact wat ze willen, waar ze goed in zijn. Helaas zijn er vele anderen, het merendeel misschien. Zij die het allemaal niet zo goed weten. Wat ze willen, wat ze kunnen, waar hun talenten liggen. En dan hanteert men de aloude strategie. ‘We gaan zo hoog mogelijk beginnen, en dan kunnen ze nog altijd zakken’. En dit bezorgt mij, en wellicht vele anderen, een jaarlijkse goeie portie verontwaardiging.

Zelf was ik een puber die het helemaal niet meer wist. Ik begon ‘hoog’ in ASO. Maar door allerlei omstandigheden ging het niet meer. De diagnose depressie werd in het eerste middelbaar al geopperd door de kinderarts en voornamelijk de kinderpsychologe van het ziekenhuis. Dit nadat ik negen weken afwezig was geweest door extreme fysieke en psychische uitputting. Gezien mijn eerste twee examenperiodes goed waren verlopen, kreeg ik een ticketje naar het tweede middelbaar. Een A-attest. Alleen bezorgden die negen weken afwezigheid me een fikse leerachterstand. Ik startte in het tweede middelbaar, maar het ging niet meer. De wiskundige formules en aardrijkskundige feitjes geraakten er niet meer in. En laten we stellen dat zeker vakken als wiskunde moeilijk te volgen zijn als je een basis van negen weken hebt gemist. Dus ik kwakkelde achterop de klas. Er werd gekscherend naar de rode getallen op mijn rapport gekeken. Mijn zelfbeeld zakte met de dag. En toen we op het einde van het tweede jaar een briefje kregen, waar we onze studiekeuze voor het derde jaar moesten invullen. Dan vulde ik ‘TSO toerisme’ in. De klassenraad schreef me een briefje terug met de boodschap: ‘toerisme lijkt ons een goeie keuze’. En zo was het beslist. Ik was hier allesbehalve gelukkig mee. Maar een mens moest iets doen om nog vier jaar middelbare school te overleven. Zonder rode cijfers op mijn rapport. Dus ik startte.

Zelf voelde ik me niet goed bij de overstap naar TSO. Maar heel veel andere jongeren zouden dit wel geweest zijn. Jongeren die dwangmatig in studierichtingen werden geduwd omdat het toch veel ‘hoger’ is. Hoger dan die richtingen waarvoor het kind in kwestie echt interesse toont. Voor grootouders is het leuk om tegen vrienden te zeggen dat hun dochter toch wel in de ‘Latijnse’ zit. Terwijl het kind misschien liever met z’n handen werkt.

Zakken is niet zakken. Noem het stijgen. Stijgen in zelfvertrouwen. Stijgen in kunnen, stijgen in waar de jongere goed in is. Stijgen als mens. En die mensen hebben we nodig. Passie, vakkennis, zelfvertrouwen. Een toekomst.  

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s