Zelfverwonding in psychiatrie. Zou jij het verbieden of niet?

Bij mijn eerste opname, op een afdeling voor kinder- en jeugdpsychiatrie, waren er wel enkele mensen uit mijn leegroep die zichzelf verwondden. Meestal waren de verwondingen niet in die mate ernstig dat er een arts bij moest komen. Zoals jullie weten ben ik van mening dat de ernst van de puur fysieke verwondingen niet altijd iets zegt over de innerlijke pijn. Er zijn zoveel meer factoren. Zelf ben ik me op de duur ernstiger gaan verwonden omdat ik steeds meer ‘wond’ nodig had om de stemmen te doen zwijgen.

Op de afdeling van mijn eerste opname was er geen verbod op zelfverwonding. Maar er werd ook niet in groep over gepraat. Er was altijd wel een opvoeder of verpleegkundige bij ons in de buurt, zodat we geen destructieve gesprekken konden hebben met elkaar. Wij waren niet op de hoogte van elkaars fysieke verwondingen en kwetsuren. Waardoor de competitie ook niet echt heerste. Het behandelend team stond natuurlijk niet te juichen bij zelfverwonding. Maar er kon wel over gepraat worden, er waren geen sancties of dergelijke.

Dan kwam ik terecht op de jeugdafdeling van een psychiatrische kliniek. Waar mijn eerste opnames zo veilig aanvoelden, kwam ik nu in een duiventil terecht. Buiten de therapie-uren was er amper opvolging of begeleiding. Waardoor we als jongeren vaak een hele avond samen zaten te praten. Tips en tricks omtrent zelfverwonding werden al snel ’s gedeeld met elkaar. Dit terwijl de verpleegkundigen veilig in hun welbekende ‘aquarium’ zaten te werken. Tijdens de intake zei de kinderpsychiater dat ‘er niet aan zelfverwonding werd gedaan in de kliniek’. Maar op de eerste avond merkte ik al dat dit onzin was. Zeker nadat medepatiënten vrijwel onmiddellijk vroegen of ze mijn armen mochten zien. Heel veel jongeren begonnen zich te verwonden in de kliniek. En als ze dit al deden, dan werd de zelfverwonding vaak veel ernstiger.

Ook hier werden heel weinig maatregelen getroffen. Als je het te bont maakte, zette het team je onder ‘verhoogd toezicht’, waarbij je extra in de gaten werd gehouden. Als deze maatregel afliep, kon je gewoon weer je eigen gang gaan. Het werd vaak een kat- en muisspelletje. Om toch te kunnen snijden. Gesterkt met de vele tips van anderen. Maar er was amper opvolging.

Dan overkwam me het tegenovergestelde. Als jongvolwassene kwam ik op meerdere paaz-afdelingen* terecht, waar zelfverwonding niet getolereerd werd. Je kreeg één kans. Maar als er voor de tweede keer zelfverwonding plaatsvond, dan werd je vriendelijk maar kordaat aan de deur gezet. Ergens probeer ik deze maatregel te begrijpen, en begrijp ik ze ook. Misschien moet er toch een rem zijn, kan het niet blijven duren. Maar als je net als ik toen al zo’n grillige voorgeschiedenis hebt op vlak van jezelf pijn doen, dan is het toch niet zo eenvoudig om tijdens een korte opname in één keer mee op te houden. En zo geschiedde. Nadat ik één keer werd weggestuurd bedacht ik een nieuwe tactiek. Ik zweeg er gewoon over. Ik verwondde mezelf op plekken waar niemand iets te zoeken had. En zo kon ik de opname voortzetten, werd ik niet buiten gezet. Dit was gevaarlijk want de wonden werden natuurlijk niet door een arts gezien. Maar ik kon voortdoen. Niemand hoefde dit te weten.

En nu komen we op de vraag die ik wil (proberen) te beantwoorden met deze tekst. Wat moet er gebeuren? Moet zelfverwonding nu verboden worden of niet?

Gezien ik allerlei soorten ervaringen heb hiermee, vind ik het niet zo eenvoudig om hier een eenduidig antwoord op te geven. De duiventil is in ieder geval toxisch. Jonge meisjes en vrouwen (of jongens en mannen, of tussenin) die elkaar bijna letterlijk leren hoe je jezelf het zwaarst kan toetakelen. En ten gevolge ook jonge mensen die meer beschadigd ontslagen worden, dan ze waren bij aankomst in de kliniek. Dit kan echt niet de bedoeling zijn. Anderzijds de meer Spartaanse praktijken. Een verbod op zelfverwonding. Een joker, de tweede keer word je buitengezet. Was voor mij ook niet ideaal gezien ik een dubbelleven ging leiden.

En om tot de conclusie te komen. Eigenlijk weet ik het niet. Eigenlijk weet ik niet wat werkt. Ik weet wat niet werkt, maar niet goed wat wel gedaan ‘moet’ worden. Het is voor mij nog steeds niet duidelijk. Hoe men best reageert.

En daarom vroeg ik me af wat jullie vinden?

Zou zelfverwonding verboden moeten worden of niet?

Deel het gerust in de reacties.

1 reactie

  1. Het op ontslag sturen na 2 keer automutileren zou ik niet meer doen. Maar natuurlijk is het toelaten ook niet het beste want dan kunnen er wedstrijdjes ontstaan. Maar toch zou ik er openheid over creëren. Niet gaan straffen. Maar erover in gesprek gaan met verpleging, therapeuten… Een open sfeer, geen taboe, de ernst ervan duidelijk maken. En hopelijk zo alles wat in de hand houden.

    Like

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s