100 dagen rookvrij! Dit is hoe ik het deed

In totaal heb ik ‘slechts’ vijf jaar gerookt. Ik zet ‘slechts’ tussen aanhalingstekens, want het waren vijf jaren van pure verslaving. Na enkele sigaretten had ik al het gevoel dat ik niet meer zonder kon. Toen ik na een operatie niet mocht roken, ontsnapte ik uit mijn ziekenhuiskamer. Om dan, nog groggy van de narcose, toch sigaretten te staan roken aan de ingang van het ziekenhuis. Ik kon niet zonder. Roken was het eerste wat ik deed na de misviering van onze trouw. In mijn wit trouwkleed, met die verdomde sigaret in mijn hand. Voor mij was het toen duidelijk dat ik nooit zou kunnen stoppen. Dat dacht ik toch.

Verschillende stoppogingen

Toch wou ik heel graag stoppen, alleen voelde het alsof de nicotine sterker was dan ik. Alleen, maar ook samen met de huisarts, zette ik strategieën in en ging ik mijn eigen rookgedrag analyseren. Ik was een kettingroker. Roken was het eerste wat ik deed bij het opstaan, en het laatste voor ik ging slapen. Zelfs toen ik voor een medische ingreep niet mocht roken, deed ik het toch. Niet omdat ik het wou, het lukte gewoon niet om het niet te doen. Ook al was de kans op volledig herstel veel kleiner als roker. Ik wou wel stoppen, maar verloor telkens de strijd tegen dat rolletje tabak.

Er kwamen verschillende strategieën. We probeerden nicotinepleisters. Ik kreeg er huiduitslag van, dus we gingen over op de muntjes en kauwgom. Het hielp ergens wel, maar leek niet voldoende. Op de één of andere manier ging het niet. Dan probeerden we Champix, wat een grote hulp was. Dankzij Champix (en mijn positieve ingesteldheid) lukte het toch om een aantal maanden niet te roken. De zin in sigaretten was veel minder. En als ik rookte, smaakte de sigaret niet zoals vroeger. Champix is een grote hulp geweest. Maar na een hele stresserende gebeurtenis greep ik een aantal maanden later toch weer naar de sigaret.

moedeloos wordt moedig

Ik rookte terug een tijdje. En ik gaf de hoop langzaam aan op. Ik voelde me een zwakkeling omdat het zelfs met hulpmiddelen niet lukte om te stoppen. Terwijl ik helemaal geen zwakkeling was. Het proberen om te stoppen alleen al vind ik een heel moedig proces. Alleen begon ik steeds lelijker te hoesten. Ik heb gevoelige, licht astmatische longen en heb daardoor vaak een puffer nodig. Maar nu waren het niet meer ‘gewoon gevoelige longen’. Het was een lelijke en rochelende hoest, er was kortademigheid, enzovoort.

Manlief en ik hadden er op een gegeven moment woorden over, over mijn steeds zwakker wordende gezondheid. En in een opwelling gaf ik mijn sigaretten aan hem en zei ik: ‘hier, ik hoef ze niet meer’.

En ik stopte met roken.

En ik deed voort, rookte niet meer. De eerste weken waren een hel, wat snakte ik naar die ‘veilige’ tabak. Maar ik kreeg ook langzaam aan wat meer lucht, kon beter ademen, met minder gereutel in mijn borstkas. Ik hoestte steeds minder vreemde substanties op. Ik rekende uit hoeveel geld ik bespaarde. En op moeilijke momenten kon ik steeds bij mensen terecht, en ik belde ook een paar keer naar Tabakstop om mij uit de nood te helpen. Wat een enorme hulp was. Er waren zoveel mensen die me steunden, en ik werd zo trots op mezelf. Ja, ik kon het. Ja, ik kon zonder sigaret.

Aan mensen die eraan denken om te stoppen met roken, zou ik zeggen: doen! Het zal niet gemakkelijk worden en het is een hele strijd. Maar het is zoveel waard. Je gezondheid, je portefeuille, enzovoort.

Laat je omringen. Je kan het.

1 reactie

Laat een reactie achter op deschrijvendehuisvrouw Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s