Mijlpaal: 1 jaar ziekenhuisvrij!

Morgen is het een jaar geleden dat ik op de spoedafdeling terechtkwam. Ik was ervan overtuigd dat ik Jezus was en liep kriskras door de spoeddienst op zoek naar het kruis waar men mij aan zou nagelen. Ik voelde me euforisch, alsof ik de wereld aankon. Kort daarvoor was ik ervan overtuigd dat ik de nieuwe president van de VS zou worden. Ik was vliegtickets naar Washington aan het boeken. Gelukkig zag mijn echtgenoot wat ik aan het doen was, en nam hij mijn bankkaart af. Maar voor mij was het echt. Ik hoorde stemmen, dacht dat ik de wereld aankon. Ik was onoverwinnelijk. Van de spoeddienst werd ik naar de spoedpsychiatrische afdeling (EPSI) gestuurd. Daar kreeg ik een kamer met camerabewaking, wat misschien wel nodig was. Ik vertelde honderduit, maar men kon er geen echt verhaal uit afleiden.

Men zei me dat ik manisch en psychotisch was.

Na een dag werd ik doorgestuurd naar de afdeling ‘stemming’. Daar kreeg ik een kamer van vier voor mij alleen. Die ruimte deed me goed, want ik mocht de kamer niet verlaten. Hier ben ik zo dankbaar voor. In eerdere situaties betekenden mijn psychose en manie vrijwel altijd een verblijf in de isoleercel of een spuit in mijn bil. Hier niet. Ik kreeg de tijd. En doorheen de tijd kreeg het beest een naam.

Ik heb een schizoaffectieve stoornis.

Er werd Lithium opgestart, een veelgebruikt medicijn om de stemming te stabiliseren. Dit samen met onder andere Leponex, een krachtig antipsychoticum. Het heeft even geduurd voor het werkte en het was erg moeilijk. Maar na een tijdje begon ik toch effect te voelen. En wat voor effect.

Een jaar opnamevrij!

Eens de Leponex en Lithium hun effect lieten zien, is er heel veel veranderd voor mij. Ik ben niet meer manisch geworden, niet meer psychotisch geworden. Zoveel stabiliteit had ik in geen jaren gevoeld. Ik kon beter voor mezelf zorgen, terug kleine zaken ondernemen, ik kan terug leven zonder dat ik een losgeslagen projectiel ben.

En nu ben ik een jaar opnamevrij. Nooit gedacht dat dit nog zou gebeuren in mijn leven. Ik ben heel veel mensen echt dankbaar. De vinger is op de zere plek gelegd, en die plek is nu veel minder pijnlijk.

We gaan het leven vieren, ook als er helemaal niets te vieren valt. We gaan het vieren, uit dankbaarheid dat het er is.

1 reactie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s