Tien jaar geleden, tien jaar later

Ik ben Julie, ik ben vijftien en ik ben hier sinds vandaag

Op 22 november 2009 werd ik in allerijl naar een nabijgelegen spoeddienst gebracht. Ik was vijftien, zat in het vierde middelbaar, en wou dood. Ik wou al een hele tijd dood, al jaren eigenlijk. Maar op die dag probeerde ik mezelf van het leven te beroven. En ik kwam via de spoeddienst terecht op een gesloten psychiatrische crisisafdeling. Na één nachtje werd ik doorgestuurd naar de kinder- en jeugdpsychiatrie. Opgelucht, teleurgesteld en angstig tegelijkertijd. Wat zou er nu gebeuren? Hoe zou mijn leven er nu uitzien?

Ik herinner me het nog goed. Toen we op de kinderpsychiatrische afdeling aankwamen, moesten we op een deurbel duwen. En dan kwam een verpleegkundige ons binnenlaten. Hij heette ons welkom op de afdeling. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Wat doet een mens allemaal tijdens zo’n opname? Daarna hadden we een gesprek met de kinderpsychiater, waar de verpleger in kwestie ook bij was. Van dat gesprek weet ik echter niet meer zoveel. Buiten de woorden: ‘we beginnen met een crisisopname van een week, en dan kunnen we het verblijf verlengen met zes weken’.

Dan kreeg ik een kamer toegewezen. Ik kwam in leefgroep 3 terecht. De groepsgenoten hadden al gegeten, maar ik kreeg op mijn kamer nog een avondmaal. Dan moest ik mezelf voorstellen aan de groep. Naam. Leeftijd. Hoe lang je hier al bent. Ik was zo angstig dat ik de woorden amper over mijn lippen kreeg. ‘Ik ben Julie, ik ben vijftien en ik ben hier sinds vandaag’.

Zes weken zouden achttien weken worden. En de gruwel die ik verwachtte van een kinderpsychiatrische afdeling, was helemaal niet terecht. Ik heb eigenlijk wel mooie momenten gehad gedurende die vier maanden. Ik heb sprankeltjes hoop gevoeld, naast al het verdriet en de angst die overheersten.

Na die ene opname zouden er nog twintig volgen in verschillende ziekenhuizen. Gaande van korte crisisopname tot een maandenlange hospitalisatie. Er zijn veel nare dingen gebeurd. Isoleercellen, spuiten in mijn kont waarvan ik drie dagen sliep. Enzovoort. Gelukkig vormden de nare ervaringen de minderheid van wat er allemaal plaatsvond tijdens die opnames. Ik heb vooral warmte en nabijheid gevoeld. Veiligheid.

Vandaag is het tien jaar geleden, en zijn we tien jaar verder. Ik had nooit gedacht dat ik nog in leven zou zijn. En dat het leven de moeite waard zou worden. Vandaag ben ik getrouwd, ben ik omringd, doe ik wat ik graag doe.

En die eerste opname heeft het zaadje geplant om me langzaam aan beter te voelen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een gedachte over “Tien jaar geleden, tien jaar later

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s