Lees dit voor je jezelf verwondt

Je aarzelt nog even. In je handen heb je een voorwerp waarmee je jezelf wil verwonden. Ook al weet je eigenlijk niet zo goed of dit effectief zal helpen om je hoofd rustiger te maken. Je voelt angst, oneindig veel angst. Toch maak je die eerste kras. En vanaf dan lijkt de weg eindeloos. 


Ik was dertien toen ik mezelf voor het eerst verwondde. Eigenlijk wist ik toen niet dat zoveel andere jongeren dit ook deden. Ik voelde mij alleen op de wereld. Daarom verborg ik de krassen ook heel lang, tot ze op een dag ontdekt werden. En dan werd ik ‘het meisje dat zichzelf sneed’, alsof ik nooit meer iemand anders zou worden.

In het begin maakte ik ‘oppervlakkige’ krassen. Hoewel oppervlakkige zelfverwonding voor mij niet bestaat. Het is altijd ernstig, de drang om jezelf te verwonden alleen al, is ernstig. Er bestaat geen ‘lichte’ of ‘oppervlakkige’ zelfverwonding.

Alleen had ik steeds een hogere dosis pijn nodig om het monster in mijn hoofd stil te krijgen. Het gedrocht in mijn hoofd beval me steeds dieper te snijden en te branden. En er leek geen weg terug. Ik ging steeds verder. Tot er drie operaties nodig waren om brandwonden te dichtten. Wat me daarnaast ook chronische zenuwpijn opleverde. Een heel ellendig gevolg van mijn eigen destructie. En een gevolg dat me voor altijd aan mijn zelfverwonding zal doen herinneren. Het monster in mijn hoofd werd het monster in mijn linkerarm.

Eigenlijk ben ik het pas achteraf ‘erg’ gaan vinden. In de periode waarin ik mezelf pijn deed, kon het niet ‘erg’ genoeg. De schade was nooit groot genoeg voor mij. Zelfs na een operatie dacht ik vaak: ‘het valt wel mee’, of sprak ik van ‘een wondje’. Ik zag de realiteit niet meer. Ik zag niet dat ik doodging door mijn eigen gedrag. Dat ik mezelf om zeep hielp. Het moest altijd erger. De zelfhaat was nooit groot genoeg.

En dan kwam het ‘leren leven met’, toen ik mezelf eindelijk niet meer verwondde. De zenuwpijn. De littekens die mijn, vroeger zo gave huid, op een reptiel doen lijken. Het zal nooit weggaan, en ik zal levenslang met de gevolgen van zelfverwonding leven. De gevolgen van die ene kras die tot zo’n ellende leidde.

Ik wou dat ik mezelf nooit verwond had. Eerlijk waar. Ik wou dat ik er nooit mee begonnen was. Want nu is het ‘voor altijd’. En het zal nooit meer weggaan.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: