16 en in de isoleercel

Naar aanleiding van dit Nederlandse nieuwsbericht, zal ik proberen mijn ervaringen met isolatie te delen met jullie. Gemakkelijk is dit niet. Enerzijds wil ik niet oordelend overkomen. Anderzijds is het gewoon niet eenvoudig om hierover te schrijven. En daarnaast is er ook nog een soort ‘dit houden we binnenskamers’. Want waarom zou een mens over zo’n zaken schrijven? Moet dit niet binnenskamers blijven? Wel, voor mij niet. Ik heb genoeg tijd in isoleercellen doorgebracht om te weten dat ‘binnenskamers’ niet zo goed werkt voor mij en mijn herstel.

Op mijn zestiende kreeg ik voor het eerst te maken met een isoleercel. Ik verbleef op een gesloten crisisafdeling voor volwassenen, was beginnend psychotisch, maar dat was toen nog niet zo duidelijk. In een crisis werd ik een nacht opgesloten in de isoleercel. En daar werd ik gefixeerd. Met vijf witte riemen werd mijn lichaam aan het bed vastgebonden. Toen ik spartelde omdat ik bang was, werd ik nog wat strakker aan het bed bevestigd. Een hele nacht werd ik door de camera boven de deur in de gaten gehouden. Naast de spierpijn door het amper kunnen bewegen, was het vernederende gevoel ook heel moeilijk. Die ene nacht was voor mij heel ingrijpend, en is me nog lang blijven achtervolgen door middel van hevige nachtmerries. Eigenlijk tot op vandaag.

Maar er kwam meer. Toen ik in een ander ziekenhuis verbleef, werd isolatie heel vaak toegepast. Gelukkig zonder fixatie in dit geval. Toch bleef het ronduit moeilijk voor mij. Ik heb een brilsterkte van -8 en ben dus redelijk zwaar bijziend. En toch mocht ik mijn bril niet dragen tijdens die vele dagen in afzondering. In een isoleercel is er al weinig te zien, maar ik zag helemaal niets. De witte muren waren wazig omdat ik mijn bril niet kreeg. Men was bang dat ik mijn brilglazen zou breken om mezelf te kunnen verwonden. Dit terwijl mijn brilglazen al sinds jaar en dag uit plastic zijn gemaakt.

Ook werd er gedreigd met isolatie. In de zin van: ‘als je jezelf pijn doet, dan moet je naar de isoleercel’. Enzovoort. Men leek te dreigen met isolatie om bepaald gedrag te voorkomen. Maar daar haalde ik geen tools uit om het anders te kunnen doen. Daaruit ‘leerde’ ik eerder dat ik mezelf beter stiekem ging verwonden, want dan werd ik niet opgesloten. Dat voelde veiliger. Ik werd steeds angstiger om naar die kille cel te moeten. Wij noemden het gekscherend weleens ‘het cachot’. En zo voelde het ook.

Nu, tien jaar later, heb ik het vaak moeilijk met hulp zoeken. Uit angst voor witte riemen en een kille cel.


Ik besef dat deze tekst enkel uit mijn ervaringen bestaat. En dat het lijkt op een ongenuanceerde kijk op de zaken. Daarom wil ik er nog iets aan toevoegen.

Ik spreek over tien jaar geleden. Intussen is er veel veranderd, ook al maakt dat mijn ervaringen niet minder moeilijk. Maar het scheelt ergens wel om te weten dat het er nu vaak anders aan toe gaat. Dat dagenlange isolatie niet meer zo frequent wordt toegepast. Dat er meer dialoog is tussen cliënt en hulpverlening, maar ook met de familie van de persoon die opgenomen is. Dat mobiele teams opnames en isolatie meer kunnen voorkomen door middel van op tijd begeleiding bieden bij crisis. En dat er sneller comfort rooms worden ingezet als alternatief voor ‘de kille cel’.

 

 

3 gedachten over “16 en in de isoleercel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: