Mijn palmares als ‘psychiatrisch patiënt’

Ik zit nagelbijtend in de wachtzaal. Rond me liggen een tiental tijdschriften, voornamelijk van het type ‘Flair’ en ‘Libelle’. Ze beloven me allen dat ik de feestdagen zonder gewichtstoename kan doorkomen met hun magisch dieet. Daarnaast ligt er een verdwaalde, eenzame Story waaruit ik leer dat Gert (die van Samson) weer een nieuw lief heeft. Ik adem in. Ik adem uit. Zoveel zenuwen heb ik nog niet veel gevoeld in mijn leven.

De arts komt me uit de wachtzaal halen. Ik volg haar (en haar indrukwekkende stiletto’s) naar het dokterskabinet waar de intake zal plaatsvinden. Ik ga op één van de stoelen zitten, de dokter kijkt me aan.

‘Zo’, zegt ze. ‘Ik heb jouw medisch dossier even gelezen. Je hebt al een aanzienlijk palmares als psychiatrisch patiënt’.

Wat een eer.


Eerst en vooral: ik vind het een hele goede zaak dat medische gegevens worden gedeeld via platformen als CoZo. Dubbele onderzoeken worden vermeden, er is zicht op de voorgeschiedenis van de patiënt. Enzovoort. Het is alleen jammer als het lezen van eerdere verslagen het persoonlijke verhaal van de patiënt in de weg kunnen staan. In de situatie die ik hierboven beschreef, leek de arts al een oordeel te hebben alvorens mij te ontmoeten. Zonder dat ik mijn verhaal had kunnen doen. Dat is pijnlijk. Zeker als verslagen van jaren daarvoor nog zoveel invloed uitoefenen op de arts. Daarom had ik het aangenamer gevonden mocht die arts eerst de tijd nemen om mij te spreken. In plaats van als een detective mijn voorgeschiedenis te gaan uitpluizen.

Daarnaast kwam het erg vernederend over dat mijn rijkgevuld medisch dossier als een ‘palmares’ werd gezien. Tegen een kankerpatiënt zou men zoiets wellicht niet zeggen. Het is niet mijn keuze geweest om op zo’n jonge leeftijd ernstige psychische problemen te krijgen. Het is geen keuze en geen prestatie, het is iets wat me overviel. Iets waarmee ik heel moeilijk om kon gaan. Ik heb hier niet voor gekozen. En de arts in kwestie bedoelde het volgens mij ook niet als ‘grapje’. Haar gezichtsuitdrukking zag er niet uit alsof ze het grappig vond om zoiets te zeggen.

Naast het gevulde dossier, kunnen ook eerder gestelde diagnoses erg veel stof doen opwaaien. Zo heb ik enkele mensen in mijn omgeving met de diagnose ‘borderline’. En zij worden toch wel vaak gestigmatiseerd. Vaak ‘hebben’ zij geen borderline meer. Maar ‘zijn’ zij hun aandoening. En al hebben ze bij wijze van spreken een gebroken been, vaak is het onmiddellijk de schuld van hun borderlinestoornis. Ergens prijs ik mezelf gelukkig dat ik dat etiket niet opgekleefd heb gekregen.

Het is fantastisch dat medische gegevens tegenwoordig gedeeld kunnen worden. Maar jammer genoeg heeft het ook nadelen. Zoals mijn indrukwekkend palmares.

Het gaat niet om wat het is. Het gaat over hoe we ermee omgaan als samenleving. En dat kan beter. 

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s