Couragekop #1: Tine

Af en toe laat ik iemand met psychische problemen en/of chronische pijn aan woord, om te laten zien hoeveel moed nodig is om met een psychische aandoening of pijn te leven. De eerste ‘couragekop’ die ik interviewde, is Tine. 

Wil je zelf iets vertellen op deze blog? Mail me dan op beirensjulie@hotmail.com

Mijn naam is Tine, ik ben zesentwintig jaar oud en woon in Kortrijk. Ik heb het geluk in een mooi huisje met tuintje te wonen. Waar ik heel blij om ben. In het middelbaar studeerde ik jeugd- en gehandicaptenzorg. Daarna ben ik twee keer gestart aan de opleiding ‘kleuteronderwijs’. Maar helaas heb ik die opleiding door omstandigheden niet kunnen afwerken. Verder hou ik enorm van dieren, ben ik een muziekliefhebber en leerde ik mezelf gitaar en keyboard spelen. Ik schrijf zelf liedjes. Ook tekenen, voor mijn blog schrijven en poëzie schrijven doe ik graag.

Jammer genoeg kreeg ik te maken met psychische problemen. Ik heb last van een dysthyme stoornis en persoonlijkheidsstoornis. Het moeilijkste aan mijn problematiek vind ik de donkere gedachten en zelfverwonding.

Op mijn dertiende begon ik mezelf te verwonden. Ik voelde me niet goed in mijn vel, voelde me eenzaam en werd gepest op school. Het lukte me niet om er met iemand over te praten. Op school had ik het tot het vijfde middelbaar altijd moeilijk. Op school had ik weleens een gesprek met iemand van de leerlingenbegeleiding. Ook een leerkracht en leidster van de jeugdbeweging nam ik in vertrouwen.

Toen ik achttien was, zocht ik hulp bij het Jongeren Advies Centrum. Eerst mailden we heen-en-weer omdat ik te angstig was om op gesprek te gaan.

Toen ik achttien was, zocht ik hulp bij het Jongeren Advies Centrum. Eerst mailden we heen-en-weer omdat ik te angstig was om op gesprek te gaan. Na lang aarzelen ging ik langs om met iemand van het JAC praten. Op een bepaalde woensdag hebben de mensen van het JAC me naar de spoeddienst gebracht. Daar werd ik opgenomen op de afdeling voor spoedpsychiatrie. En zo ging de bal aan het rollen. De ene opname na de andere volgde, in verschillende psychiatrische ziekenhuizen.

Dankzij DGT leerde ik om te gaan met crisissen en mijn heftige gevoelens en gedachten.

De therapie die me het meeste hielp, was de dialectische gedragstherapie (DGT). Dankzij DGT leerde ik om te gaan met crisissen en mijn heftige gevoelens en gedachten. Daarnaast neem ik nog medicijnen die me ondersteunen. Waar ik niet zoveel aan gehad heb, was de afdeling voor jongvolwassenen in een andere kliniek. De psychoanalytische werking gaf me het gevoel steeds dieper in de put te geraken.

Nu, na al die jaren, gaat het redelijk goed met me. Ik voel me af en toe goed en oké, dat heb ik jaren niet ervaren. De zelfverwonding is enorm afgenomen, is bijna een zeldzaamheid geworden. En ik krijg voldoende ambulante hulp, door een psycholoog en psychiater. Daarnaast komt familiehulp twee maal per week langs om met het huishouden te helpen, en komt een thuisverpleegkundige samen met mij mijn medicatie klaarzetten voor een week. Daarnaast ga ik twee dagen per week naar een activiteitencentrum om sociaal contact te hebben. In het activiteitencentrum doen we fijne dingen, zoals koken en met honden uit het asiel gaan wandelen.

Later zou ik graag een cursus ervaringsdeskundigheid willen volgen. Zodat ik iets kan betekenen voor anderen me psychische problemen.

Als ik me niet zo goed voel, dan sluit ik me vaak op in mijn huisje. Daarom probeer ik contact te houden met de mensen die me steunen en positieve energie geven. Zoals mijn ouders, broers, een tante, en vriendinnen. Als het moeilijk gaat weet ik dat ik bij hen terecht kan, en kan ik enkele dagen bij hen blijven logeren. Daarnaast is Netflix een reddende engel als ik het moeilijk heb. Zelfzorg is dan lief zijn voor mezelf. Mezelf verzorgen, douchen, eten, en de zalfjes smeren voor de psoriasis waar ik last van heb.

Psychiatrie voelt dubbel aan voor mij. Ik heb hele moeilijke ervaringen gehad, zoals de isoleercel en vastgebonden worden aan een bed. Maar gelukkig heeft psychiatrie ook veel positieve aspecten voor mij. Ik heb tools geleerd om met moeilijkheden om te gaan, heb fijne mensen leren kennen, vriendschappen opgebouwd.

Ik voel dat het beter gaat als ik rust in mijn hoofd ervaar in plaats van een storm aan gedachten en emoties die door mijn lijf en hoofd razen.

Toen ik voor het eerst opgenomen werd, dan schaamde ik me te pletter. Maar na verloop van tijd ging ik inzien dat psychiatrie niet iets is waarvoor ik me moest schamen. Ik startte een blog waarop ik mijn verhaal deel. En ook op Facebook durf ik weleens iets persoonlijks zetten over de weg naar herstel. Ik schaam me niet meer voor wie ik ben. Al voel ik me soms wel beschaamd als ik met ontblote armen rondloop. Soms krijg ik starende blikken omwille van de littekens door zelfverwonding. Maar ik probeer me er niets van aan te trekken, al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan.

68430153_342466619966633_8430309791686983680_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s