Wat als het voelt alsof de hulpverlener afgestompt is?

Doorheen de tien jaar sinds mijn allereerste contact met psychiatrie, heb ik talloze psychiaters en andere hulpverleners ontmoet. Soms op spoedgevallendiensten, een eenmalig dringend consult, vaak na het oplappen van de schade ontstaan door zelfverwondend gedrag. Maar vaak ook voor jarenlange begeleiding en opvolging, waarin langzaam aan een band ontstond. Doorheen die tien jaar heb ik telkens geprobeerd om niet te snel te oordelen, en de dialoog telkens aan te gaan. Iedere keer te blijven overleggen tot we iets vonden wat voor beiden aanvaardbaar was. Toch merkte ik dat bepaalde stramienen soms terugkwamen in deze gesprekken. Patronen waarvan ik altijd al vond dat ze niet bepaald helpend waren voor mij als cliënt. Gelukkig vormde dit een klein aandeel van alle contacten met hulpverleners die ik heb gekend doorheen die tien jaar.

Wat me enorm raakt is de ‘afgestompte hulpverlener’. De zorgverlener die niet meer geraakt lijkt te worden door het verhaal van de cliënt. Volgens mij is dat een groot risico verbonden aan hulpverlener worden. Afgevlakt raken. Het verhaal klasseren in de ellenlange lijst aan levensverhalen die de revue al gepasseerd zijn in de praktijk of het ziekenhuis. Het lijden van de cliënt vrijwel onmiddellijk in een hokje gieten. ‘O, die bepaalde symptomen zijn er, dus het zal wel stoornis X of Y zijn’. Zo werden er in mijn omgeving bij jonge, zichzelf ontwikkelende, mensen diagnoses gesteld die voor het leven zijn. Ook bij mij. Als minderjarige had ik echt (nog) geen nood aan een levenslang label, ik was nog volop in ontwikkeling. Ik had een hulpverlener nodig die luisterde, die me hielp de lijdensdruk te verlichten zonder me daarom onmiddellijk te classificeren.

Men hoort altijd dat: ‘hulpverleners het lijden van hun cliënten niet naar huis mogen meenemen’. En dat is ook zo. Maar ergens is het volgens mij ook heel belangrijk om nog enigszins geraakt te worden door het verhaal van de persoon die voor je zit. Als het je niets meer doet, op geen enkele manier meer raakt, dan ben je volgens mij niet echt goed bezig.

Met mensen werken is voor mij nog altijd geraakt worden, zonder het daarom mee te nemen naar huis of de slaap ervoor te laten. Uitersten zijn nooit ideaal. Maar wat ik doorheen die tien jaar af en toe gemist heb is meer zijn dan de zoveelste patiënt met verhaal X of Y.

Al vormde dit gelukkig de overgrote minderheid van alle contacten met hulpverleners die ik doorheen de jaren heb gekend.

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s