‘Je hebt tenminste geen kanker’ en andere opmerkingen die helemaal niet helpend zijn

Opmerkingen van anderen vind ik één van de moeilijkste thema’s horend bij m’n psychische problemen. Doorheen de tien jaar sinds m’n eerste psychiatrische opname kreeg ik echt met heel veel oneliners te maken. Alleen waren ze, hoe goedbedoeld ook, vaak erg schadelijk voor me. Als ik na meer dan twintig opnames in psychiatrie zaken te horen krijg als: ‘Je hebt tenminste geen kanker’ en ‘wees blij dat het maar iets psychisch is’. Dan kraak ik echt als mens.

Het liefst van al had ik gewoon ‘niets’ gehad. Was ik gezond geweest. Had ik m’n studies kunnen afwerken en was ik nu in het werkveld actief. Enzovoort. Het liefst van al was ik gezond. Hoe dankbaar ik ook ben naar onder andere mijn echtgenoot om me zo goed bij te staan. Toch was ik liever gewoon ‘gezond’ geweest. Ook al is de grens tussen ‘psychisch ziek’ en ‘gezond’ volgens mij flinterdun en moeilijk te bepalen. Want vanaf wanneer is iemand dan ‘ziek’ volgens psychiatrische normen? En waar ligt die grens?

Hoe dan ook. Ik kan een lange lijst maken met alle niet-helpende oneliners die ik te horen heb gekregen doorheen de jaren. Maar daar hebben jullie weinig aan. Het komt erop neer dat er vaak en veel onbegrip is. Dat psychisch lijden nog vaak wordt gezien als aanstellerij en iets dat minder ernstig is dan lichamelijk ziek zijn. En dit terwijl je geen appels met peren kan vergelijken. Iedere aandoening is anders en er is niet zoiets als: ‘mijn ziekte is ernstiger dan die van jou’ en ‘ik zie meer af dan jij’. Je kunt verschillende soorten leed niet met elkaar gaan vergelijken.

Neen, ik heb tenminste geen kanker. En ja, mijn probleem situeert zich grotendeels in mijn hersenen. Maar het hoeft daarom niet weggecijferd worden. Of afgedaan worden als iets dat minder ernstig is dan een fysieke ziekte.

Het voordeel aan psychisch leed is dat het grotendeels onzichtbaar is. En het nadeel aan psychisch leed is ook dat het grotendeels onzichtbaar is. Soms zou ik willen dat men het ziet, dat mensen met een psychiatrische aandoening zich niet telkens hoeven te verantwoorden als het bijvoorbeeld om ‘iets niet kunnen’ gaat. Als een afspraakje wordt afgezegd of als een taak beter doorgegeven wordt. Als het even niet lukt of in andere situaties.

We hebben inderdaad geen kanker. Maar het is vaak best wel afzien om te leven met een psychische aandoening. En een oordeel is zeker niet helpend.

Thinking is difficult, that’s why most people judge.

– CG Jung

4 reacties

  1. abcjimmy schreef:

    Wat een geweldig goed geschreven artikel, heel herkenbaar!

    Like

    1. porseleinsoldaat schreef:

      Dank je wel! Jammer dat het ook voor jou herkenbaar is.

      Geliked door 1 persoon

  2. celinezoalszeisx schreef:

    Mooi artikel! Ik heb MS en MS staat bekend voor zijn vele onzichtbare symptomen. Dus ik begrijp wat je bedoelt om je zo onbegrepen te voelen t.o.v. van anderen.

    Like

    1. porseleinsoldaat schreef:

      Naar voor je dat je MS hebt. Ik begrijp je volledig. Vooral die goede en minder goede dagen. Zo van: ‘gisteren kon je dat wel en nu niet’

      Like

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s